آمار بازدیدکنندگان

2446346
امروز
دیروز
کل
184
840
2446346
IP 35.173.234.140

ورود کاربران

پیج اینستاگرام

noorgene@

با عضویت در این پیج

از مطالب علمی ژنتیک و پزشکی

مطلع شوید
کانال تلگرام
noorgene@

 

آزمایشگاه نورژن در گوشی شما

66551#*6655*

 

امتیاز کاربران
ضعیفعالی 

دیابت نوزادی :

آنالیز ژنوتیپ های HLAدر کودکان واجد دیابت پیش از سن 6ماهگی نشان داده است که این مبتلایان دارای فراوانی مشابهی از آلل های احتمال خطر بالا برای تیپ1 دیابت هستند که در جمعیت عمومی مشاهده می شود. این بررسی پیشنهاد کننده ی آن است که دیابت تیپ1 پیش از6ماهگی کمیاب بوده و بر یک علت ژنتیکی دلالت دارد . با وجودی که تعاریف دوره ی نوزادی متفاوت است ، اما می دانیم که دیابت پیش از 6ماهگی نادر بوده و شیوع حدود 1در 10.000 تولد زنده بر آورد می شود . در خلال 5 تا 10 سال گذشته ، در مسیر شناسایی ژنتیک این وضعیت کمیاب پیشرفت های فراوانی به دست آمده است . دیابت نوزادی می تواند گذرا یا دایمی باشد . بیش از 70% موارد دیابت نوزادی گذرا ، از بیان بیش از میزان طبیعی ژن های بیان شده ی پدری در کروموزوم های 6p24ناشی می شوند . توارث و دامنه این ناهنجاری های نقش گذاری متغیّر است . با این وجود ، در درصد کوچکی از موارد ، مبتلایان افزون بر 6q24در لوکوس های چندگانه در ژنوم ، دارای ناهنجاری های نقش گذاری هستند، که با جهش های ژن عامل رونویسی انگشت-روی، یعنی 2FP57، همراهی دارد . مبتلایان با ناهنجاری6q24، معمولاً در هفته ی نخست زندگی تشخیص داده می شوند و با انسولین درمان می گردند . اگرچه بهبود ظاهری در سه ماهگی رخ می دهد، اما این کودکان برای ابتلا به دیابت در دوران بعدی زندگی خود گرایش دارند. مبتلایان به دیابت نوزادی دایمی بهبود نمی یابند و تا همین اواخر با انسولین در طول زندگی خود درمان می شدند. رایج ترین علت (بیش از 50%) جهش هایی در ژن های KCNJ11و ABCC8است که زیرواحدهای Kir.2و  SUR1از کانال یا مجرای آدنوزین تری فسفاتATPحساس به پتاسیم (K-ATP) را در سلول بتای لوزالمعده رمزدهی می کنند. بست یا انسداد این کانال ها در پاسخ به ATPی ایجاد شده از متابولیسم گلوکز ، علامت یا پیام کلیدی برای آزاد شدن انسولین است . اثر فعال سازی جهش ها در این ژن ها ، جلوگیری از انسداد کانال توسط کاهش پاسخ به ATPو درنتیجه ترشح انسولین است . هیجان انگیزترین جنبه ی این کشف اخیر آن است که اکثریت مبتلایان با چنین سبب شناسی ژنتیکی را می توان با داروهای سولفونیل اوره که به کانال متصل شده و مستقل از ATPموجبات انسداد آن را فراهم می کند ، درمان کرد . نه تنها بیماران توانایی توقف و کنارنهادن تزریق های انسولین را داراهستند و بجای آن قرص های سولفونیل اوره مصرف می کنند ، بلکه کنترل بهتر گلیسمی نیز عاید می شود، رویکردی که هم کیفیت زندگی و هم احتمال خطر بعدی از ابهام ها و دشواری های دیابت را بهبود می بخشد. دومین و رایج ترین مورد از دیابت های نوزادی دایمی، جهشی در ژن انسولین (INS) است. جهش های هتروزیگوس INSبه تاشدگی غیرطبیعی پروتوانسولین منجر می شوند ، رخدادی که به مرگ سلولβی ثانویه برای تنش شبکه ی آندوپلاسمی و آپوپتوز می انجامد . جهش های هوموزیگوسیINSاز طریق انواعی از سازوکارها، مشتمل بر حذف ژنی، ناپایداریmRNAو رونویسی غیرطبیعی، به کاهش بیوسنتز انسولین منجر می شوند . این رویکرد ، به فنوتیپ شدیدتری( مانند تشخیص در سنین اولیه) نسبت به جهش های هتروزیگوس منتهی می شود . دیابت نوزادی از جهت ژنتیکی هتروژن بوده و جهش هایی در ژن های زیر و در شمار اندکی از مبتلایان نیز گزارش شده اند . جهش های هوموزیگوس یا هتروزیگوس مرکب در GCKیا PDXI( که IPFIنیز خوانده می شود) جهش های ( هتروزیگوت مسببMODY)، جهش های هتروزیگوسHNF1β(که موجب کیست های کلیوی نیز می شوند)، جهش های هوموزیگوس PTF1Aیا GLIS3که به ترتیب به دیابت همراه با آپلازی (ناسازی) مخچه یی یا هیپوتیروئیدیسم منجر می شوند . دیابت نوزادی هم چنین یک ویژگی از نشانگان های زیر است : Wolcott-Rallison( جهش های هوموزیگوس یا هتروزیگوس مرکب درEIF2AK3) و نشانگانIPEXوابسته بهX(جهش های FOXP3). شایان ذکر است هنوز شمار فراوانی بیمار بدون تشخیص ژنتیکی وجو دارد که پیشنهاد می دارند احتمال دیگر سبب شناسی تک ژنی وجود دارد .