آمار بازدیدکنندگان

2354635
امروز
دیروز
کل
364
1024
2354635
IP 18.205.176.100

ورود کاربران

پیج اینستاگرام

noorgene@

با عضویت در این پیج

از مطالب علمی ژنتیک و پزشکی

مطلع شوید
کانال تلگرام
noorgene@

 

آزمایشگاه نورژن در گوشی شما

66551#*6655*

 

امتیاز کاربران
ضعیفعالی 

نوروپاتی ارثی حرکتی حسی و یا بیماری شارکوت ماری توث :

نوروپاتی ارثی حرکتی حسی(HMSN) شامل گروهی از اختلالات ناهمگن  ژنتیکی و بالینی است که با ضعف و از دست رفتن عضلات دیستال به شکل پیش رونده ی ملایم مشخص می شود. اسامی دیگر این اختلالات عبارتند از: بیماری شارکوت –ماری- توث و آتروفی عضلانی پرونیل.

بروز کلی آنها در حدود 1 در 2500 است.

HMSNرا می توان بر اساس نتایج مطالعات سرعت هدایت عصب حرکتی(MNCV)

دسته بندی کرد. درHMSNنوع1 ، MNCVکاهش می یابد و بیوپسی های عصبی از بیماران میلین زدایی قطعه ای به همراه تغییرات هیپرتروفیک با تشکیل انیون بولب نشان می دهند.درHMSNنوع2 میزان MNCVطبیعی بوده یا تنها کاهش جزیی دارد و بیوپسی های عصبی دژنراسیون یا تباهیدگی اکسونی را نشان می دهند.

ویژگی های بالینی:

درHMSNنوع1 غالب اتوزومی که رایج است، ضعف و از دست رفتن عضلات دیستال با پیشرفت ملایم در پاها در سنین 10 و 30 سالگی بروز می یابد. پس از این ، تغییرات مشابهی در اندام های فوقانی بسیاری از بیماران ایجاد شده که اغلب با رعشه و آتاکسی همراه است. ظاهر اعضای حرکتی تحتانی در مقام مقایسه شبیه بطری شامپانی واژگون شده است.تحرک با افزایش سن مشکل تر شده و انحنای طبیعی پاها افزایش
(Pes Cavus) نشان می دهد. با وجود این تغییرات کاملا ًمشخص، بیشتر بیماران نیروی عضلانی مناسب نداشته و البته ناتوانی جدی یی ندارند. قوای دیگر مانند بینایی، شنوایی، و هوش سالم اند. همراه با تغییرات آسیب شناختی هیپرتروفی، اعصاب محیطی در حدود یک سوم موارد به نحو محسوسی ضخیم می شوند. ویژگی های بالینی در شکل های دیگرHMSNتا حدودی همانند هستند ، اما در سن بروز ، میزان پیشرفت و وجود دیگر گرفتاریهای نورولوژیک متفاوت اند. برای نمونه ، سن بروز HMSNنوع2 معمولا دیرتر ازHMSNنوع1 بوده و طیف بیماری از خفیف تا افراد مبتلای بدون نشانه را در بر می گیرد.برخلاف این ، درHMSNنوع3 که بسیار کمیاب است ، بیماری در اوایل کودکی بروز می یابد و تاخیر شدیدی در رسیدن به نقاط عطف حرکتی وجود دارد.

ژنتیک بیماری:

HMSNوراثت غالب اتوزومی، مغلوب اتوزومی یا وابسته به جنس را نشان می دهد، هرچند شکل های غالب اتوزومی تاکنون از دیگر الگوها رایج ترند.

در بیش از70درصد مواردHMSNنوع1 ، بیماری در نتیجه ی دوتاشدگی 1/5Mbمربوط به کروموزوم 17pواجد ژن DNA PMP22ی ژنومی رخ می دهد. در ناحیه 1/5Mb، ژنی برروی 17pقرار دارد که گلیکوپروتئین 22کیلودالتونی به نام پروتئین میلین محیطی22(PMP22) را کد می کند. این گلیکوپروتئین در غشاهای میلینی اعصاب محیطی وجود دارد و در آنجا نقش مهمی را در توقف تقسیم سلول ایفا می کند (تغییرات این پروتئین موجب نوروپاتی محیطی در سویه های جهش یافته ی موش بنام رعشه دار می شود).

تصور بر آن است که HMSNنوع1 در ا نسان نتیجه تاثیر مقداریPMP-22است. جهش های نقطه ای ژن PMP-22در شما اندکی از بیماران (فاقد دوتاشدگی) شناسایی شده است. دوتاشدگیHMSNنوع1 بدلیل جفت شدگی اشتباه و نوترکیبی پس از آن میان توالی های هومولوگ در مجاور ژن PMP-22رخ می دهد. به دلایلی نامعلوم این رویداد نوترکیبی معمولا در گامتوژنز مرد ، به جای زن در دیستروفی عضلانی دوشن شکل می گیرد. فراورده ی حذف شدگی متقابل این کراسینگ,اُور نابرابر موجب بیماری نسبتاً ملایمی به نام نوروپاتی ارثی با استعداد فلج فشاری(HNPP) می شود که ضربه کوچک عصبی مانند فشار حاصل از نشستن در یک سفر طولانی به ضعف و بی حسی موضعی می انجامد. مکانیسم ایجاد فراورده های مضاعف شدگی و حذف شدگی از جفت شدن اشتباهی و نوترکیبی شبیه همان چیزی است که در Hbلپور و آنتی لپور، هیپرپلازی مادرزادی غده ی فوق کلیوی و نشانگان حذف 22q11رخ می دهد.

شکل های دیگر نوروپاتی ارثی حرکتی حسی:

یک لوکوس دوم ازHMSNنوع1 بر روی کروموزوم1 شناسایی شده است که به دوتاشدگی کروموزوم17 منجر می شود. این حالت موجب شد که موارد مربوط به کروموزوم17 بعنوان HMSNنوع1aو موارد مربوط به کروموزوم 1 را به شکل HMSNنوع1bمعرفی شوند.معلوم شده است که HMSNنوع1bتوسط جهش های ژن کدکننده پروتئین میلین اصلی دیگری بنام پروتئین میلین صفر(MPZ) ایجاد می شود.

این پروتئین بعنوان یک مولکول چسبندگی در آرایش میلین  اعصاب محیطی نقش حیاتی بازی می کند.

در شکل کمیاب تری ازHMSNکه وراثت وابسته به Xدارد، مردان علائم ویژه ی HMSNنوع1 را نشان داده و زنان ابتلای خفیف تری (گاهی با علائمHMSNنوع2) دارند.این شکل ازHMSNبدلبل جهش های ژن کدکننده پروتئین اتصال شکافی به نام GJB1ایجاد می شود.

HMSNنوع2 معمولا به لحاظ ژنتیکی هتروژن بوده و پیشرفت های ایجاد شده در آزمون های جهشی در بالین به طور قابل توجه کند بوده است. با وجود این ، امروزه طیفی از ژن ها مشتمل برمیتوفیوزین2(MFN2)، پروتئین نوروفیلامنت و پپتید سبک(NEFL) را می توان آنالیز کرد.

چشم اندازهای آینده:

آزمون ژنتیکی در HMSNبه نحو چشمگیری دقت تشخیصی را بهبود بخشیده است و نیاز به بررسی های هدایت عصبی برای آزمون پیش از بروز علایم را در اعضای خانواده یی که در معرض خطر است ، مرتفع ساخته است. بویژه زمانی که آزمون ژنتیکی برای دستیابی به نتایج مثبت ، با شکست مواجه می شود. درمان موفقیت آمیز هنوز وجود ندارد، اگرچه در HMSNنوع1aتلاش برای ژن درمانی به خاموش کردن یا کاهش دادن تنظیم بیان PMP-22جهت کم کردن مقدار بیان ژن معطوف شده است.