آمار بازدیدکنندگان

2290830
امروز
دیروز
کل
343
1271
2290830
IP 54.145.45.143

ورود کاربران

پیج اینستاگرام

noorgene@

با عضویت در این پیج

از مطالب علمی ژنتیک و پزشکی

مطلع شوید
کانال تلگرام
noorgene@

 

آزمایشگاه نورژن در گوشی شما

66551#*6655*

 

امتیاز کاربران
ضعیفعالی 

دیستروفی میوتونیک:

دیستروفی میوتونیک (MD) رایج ترین شکل دیستروفی عضلانی در بین بالغین است که بروز کلی [میزان رخداد بیماری در یک مدت معین] آن در حدود 1در8000است.MDبسیاری از مشخصات مشترک با HDدارد. هر دو بیماری توارث غالب اتوزومی با پیشدستی از نظر سن بروز و شکل زودرس با علائم بالینی نسبتا متفاوتی دارند. با این وجود در MD، شکل زودرس تقریبا به صورت منحصر توسط مادر انتقال یافته و در لحظه تولد بروز می یابد، برخلاف HDی نوجوانی که به طور معمول انتقال پدری با سن بروز نوجوانی دارد.

ویژگی های بالینی:

علائم این بیماری برخلاف بیشتر شکل های دیستروفی عضلانی منحصراً به سیستم عضلانی عصبی محدود نیست. بیشتر افراد MDدر دوران بلوغ با ضعف پیش رونده آهسته و میوتونی مشخص می شوند.میوتونی بر انقباض عضلانی ناگهانی یا اسپنام تونیک عضله با استراحت طولانی دلالت دارد که می تواند به شکل تاخیر در بازکردن دست موقع چنگ زدن بروز کند.

دیگر ناهنجاری های MDعبارتند از: کاتاراکت یا آب مروارید، نقایص هدایت قلبی، حرکات دودی مختل در لوله گوارشی(کمبود در بلع، یبوست، اسهال)، اسفنکترهای ضعیف، خطر بالای دیابت شیرین و سنگ صفرا ، خواب آلودگی، طاسی پیشانی و آتروفی و تحلیل بیضه. سن بروز بیماری بسیار متغیر بوده و در شکل خفیف آن به طور معمول یک دوره ی نسبتاً خوش خیم وجود دارد. بهرحال همچنان کخ سن بروز کمتر می شود، علائم بالینی در شدت و تعداد سیستم های درگیر افزایش می یابد. در شکل مادرزادی ، نوزادان مبتلا در لحظه تولد هیپوتونی، تالیپس یا پاچنبری و دیسترس یا ضعف تنفسی آشکار است که می تواند تهدید کننده زندگی باشد. کودکانی که زنده می مانند، عدم ظاهر صورت مناسب(چهره های میوپاتیک) با تکامل حرکتی تأخیر یافته و دشواریهای یادگیری نشان می دهند. تشخیص MDمعمولاً براساس یافته تخلیه های میوتونیک در الکتروگرافی است[ در مقایسه با این روش نامطلوب] آنالیز جهش قابل اعتمادتر و کم دردتر است.

ژنتیک بیماری:

MDوراثت غالب اتوزومی با شدت رو به افزایش در نسل های متوالی، پیشدستی از نظر سن بروز بازتاب یک انحراف در نمونه گیری باشد، یعنی با احتمال بیش تری والدین با ابتلای خفیف که دارای فرزندی با ابتلای شدید بوده،مورد بررسی قرار گرفته است(و نه برعکس). به هرحال مطالعات صورت گرفته در دهه ی 1980 پیشدستی را بعنوان پدیده ی واقعی در MDتایید کرده است.

تعیین نقشه و جداسازی ژنMD:

در سال 1971، پیوستگی ژنتیکیMDبا لوکوس های گروه خونی ترشح کننده و لوتران مشخص شد و لوکوسMDدر سال 1982 برروی کروموزوم19 تعیین نقشه گردید[همانندHD، 10سال طول کشید]ژن MDجداسازی شد.در سال1992 مشخص شد که اساس جهش هایMDناپایداری در توالی تکراریCTGواقع در ناحیه ′3 ترجمه نشده ژن یک پروتئین کیناز- پروتئین کیناز دیستروفیا میوتونیکا(DMPK) است.

همبستگی ژنوتیپ –فنوتیپ در دیستروفی میوتونیک:

تعداد تکرارهای CTGدر ′3 ژن DMPKدر افراد سالم تا 37 تکرار است. افراد مبتلا گسترشی به طول دست کم 50تکرارCTGدارند. بین شدت بیماری و اندازه ی گسترش که می تواند متجاوز از 2000 تکرار باشد، همبستگی نزدیکی وجود دارد. موارد شدید مادرزادی بزرگ ترین تعداد تکرارها را نشان می دهند که تقریباً به شکل تغییر ناپذیر، توسط مادر به ارث می رسند. بنابراین ناپایداری میوزی در زنان برای آلل های دارای  تعداد توالی های زیاد بیشتر است. به شکل غیرعادی بنظر می رسد که گسترش تعداد تکرارهای نسبتاً کوچک، بیشتر در مرد رخ می دهد و تصور می شوداغلب جهش های MD، نخست در خلال میوز مذکر ایجاد شده اند. یک توجیه احتمالی برای مشاهدات این است که اسپرم بالغ می تواند تنها گسترش های کوچک را حمل کند، درحالی که تخمک قادر به تحمل تکرارهای بسیار بزرگتری است[ احتمالا به همین دلیل موارد بروز مادرزادی تقریباً به صورت منحصر انتقال مادری دارند].

کاربردهای بالینی و چشم اندازهای آینده:

آزمون ژنتیکی پیش از بروز علائم و تشخیص پیش از تولد برای خانواده هایی که این آزمون را مناسب و قابل قبول می دانند، امکان پذبر است. این آزمون ها بویژه در مورد زوج هایی مناسب هستند که کودکی با شکل شدید مادرزادی داشته اند که معلوم شده خطر رخداد دوباره بیماری نسبتا بالاست. همانند HDآزمون پیش از بروز علائم نباید بدون ارائه مراقبت پزشکی و حمایت طولانی مدت انجام شود و [ در هر دو موردHDو MDپیش از انجام آزمایش پیش بینی کننده ی علائم] باید در مورد مشکلات گرفتن بیمه سلامتی و عمر و تضمین این موارد بحث شود.

نکات مهم در کنترل و مدیریتMDعبارتند از:

مراقبت منظم در مورد نقایص هدایت قلبی و تدارک اطلاعات مربوط به خطراتی که با بیهوشی عمومی همراه هستند. رویکردهای منطقی برای ژن درمانی تقریباً به طور قطعی MDتا هنگاو درک درست مکانیسمی که در خلال آن گسترش توالی تکرار ناحیه ′3 ترجمه نشده ی ژن DMPKموجب چنین ناهنجاریهای بالینی متغیر و گوناگونی می شود، امکان پذیر نیست.

MDتیپ 2:

برخی از خانواده ها با نمایش متغیری از علائم همانندMDاما بدون گسترشCTGدر ژن DMPKمشخص شده اند که با 3q21ارتباط دارند. این وضعیت در ابتدا به عنوان میوپاتی میوتونیک پروکسیمال(PROMM) بیان می شد. برای اینکه این موارد را از نوع رایج MDتیپ1 تمایز دهند، آنها را MDتیپ2 نامگذاری کردند.نقص مولکولی جهش گسترشCCTGدر اینترون مربوط به ژنZNF9قرار دارد. تصور می رود که پروتئین آن به RNAاتصال دارد.بیشتر خانواده ها از تبار یا نسب آلمانی هستند و مطالعات هاپلوتایپ پیشنهادکننده ی جهش مؤسس منفردی است که بین 200 و 500 نسل پیش رخ داده است.